Blog

En dan is er een jarig….. Hoera hoera

Op een dag hebben jullie samen gedroomd over het krijgen van kinderen. De dag dat het kind geboren werd, was het één groot feest en was iedereen blij en gelukkig (althans dat hoop ik) en op die dag dachten waarschijnlijk alle mamma’s en pappa’s: en we leven samen nog lang en gelukkig. Ieder jaar vierden jullie samen en met vrienden en familie de eerste, tweede en zo verder  verjaardag van jullie dochter en/of zoon. Totdat….

Jullie niet meer in een huis wonen en de liefdesrelatie tussen de ouders over en uit is. Een van de dingen waar over nagedacht moet worden, is: hoe vieren wij de verjaardag van ons kind.

Ik werd door heel veel mensen voor naïef versleten omdat ik de droom had om de verjaardagen van onze kinderen samen te blijven vieren. Gezellig samen, en met onze vrienden, families en eventuele nieuwe liefdes. Want, zo dacht ik: het klopt dat wij elkaar niet meer gelukkig maken, maar desondanks  blijven wij de ouders van onze kinderen en wij wilden tenslotte ook de opvoeding samen blijven doen.

De eerste jaren na onze scheiding is dat goed gegaan. Nou ja goed… ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat niet al onze vrienden en familieleden nog op de verjaardagen kwamen. Waarom? Misschien omdat men vindt dat het niet kan – gescheiden is gescheiden, punt – en er daarom niet aan mee wil of kan werken. Of misschien vonden zij het te moeilijk. Ondanks dat waren mijn kinderen en ik er erg blij mee dat we de verjaardagen nog – zo ongeveer – vierden als wij dat eerder altijd deden, alleen was nu ook de nieuwe liefde van mijn ex-partner van de partij. Nee, ik vond dat helemaal niet vervelend. Zij hoorde erbij en bovendien vonden mijn kinderen haar lief en ik vond haar ook erg aardig. Totdat….

Mijn ex-partner een nieuwe liefde kreeg. Vanaf die dag veranderde alles. In die periode voelden mijn kinderen pas dat hun ouders gescheiden waren. We deden niets meer gezamenlijk, het contact tussen mij en mijn ex-partner werd steeds slechter en ook de verjaardagen werden niet meer gezamenlijk gevierd. De kinderen vieren nu het ene jaar hun ‘grotemensenverjaardag’ bij mij en het andere jaar bij mijn ex-partner en met de kinderfeesten precies andersom. Behalve dit jaar…

Mijn jongste zoon viert vandaag zijn elfde verjaardag en eigenlijk zou hij die dit jaar niet bij mij vieren, maar gelukkig mocht hij van mijn ex-partner aangeven wat hij het liefste wil. En zo komt het dat wij vandaag feest vieren en ik mijn lieve kind op zijn geboortedag kan zien, voelen en knuffelen. En daar ben ik erg blij om. Ik ben er namelijk nog steeds niet aan gewend dat mijn kinderen – in het bijzonder op hun verjaardag – niet bij mij zijn en dat mijn ex-partner en ik niet samen het glas kunnen heffen op het feit dat onze droom om een kind te krijgen, is uitgekomen en dat wij niet samen kunnen proosten op een lang en gelukkig leven voor ons lieve kind.

Mijn wens is dat er vanaf vandaag heel veel pappa’s en mamma’s die er voor kiezen om niet meer samen te leven wel samen kiezen voor een leven samen voor hun kinderen zorgen want geloof mij, dan hoeft het hebben van gescheiden ouders geen nare droom te worden.

Hoe vier jij de verjaardagen van jullie kind(eren) en welke tip heb jij voor alle ouders? Het is voor mij een cadeau als je een reactie voor mij op mijn website  achterlaat  en mijn blog deelt met alle (gescheiden) pappa’s en mamma’s in jouw omgeving.

Op een mooie dag!
Zonnige groet, Liek

  1. mick
    mickmei 30,13

    Ik lees deze blog met tranen in mijn ogen, want ook al wonen mijn partner en ik nog samen, wij zijn in gesprek over onze scheiding. En ook al ben ik daar niet (meer) verdrietig om, het is heel confronterend om op een zakelijke manier afspraken te maken over wanneer en waar onze dochter in de toekomst zal zijn. En natuurlijk gaan we er van uit dat een verjaardag een dag is waar zij in het middelpunt staat en niet de gevolgen van een verbroken relatie. Maar dan lees ik jouw blog, Liek, en realiseer me dat ik niet in de toekomst kan kijken en het ook anders kan lopen en hoe pijnlijk dat kan zijn. Ik vind het bewonderenswaardig en moedig hoe open je schrijft en hoe je daarmee anderen steunt. Ik ben me er in elk geval extra bewust van geworden hoe essentieel het is om te blijven focussen op wat werkelijk belangrijk is (mijn dochter) en hoe groot de verantwoordelijkheid is als ouder, om mijn (moeilijke) keuze zo dragelijk mogelijk te maken voor de mens die ik samen met een ander op de wereld gezet hebt.
    Een tip heb ik (nog) niet, een voornemen wel; ik neem me voor om mij dochter nooit in een positie te brengen dat zij last heeft van de verloren liefde tussen haar ouders.
    En ik wens dat alle kinderen van gescheiden/scheidende ouders toe.
    Dank je wel, Liek.

  2. Claudia de Kroon
    Claudia de Kroonmei 30,13

    Hoi Liek,

    Wat een mooi stuk!
    In mijn situatie ging het vanaf het begin anders.
    Onze kinderen vieren bij ons allebei (apart dus) hun ‘grotemensenverjaardag’. Op de dag zelf wisselt het bij wie de jarige is, dat hangt af van het rooster. Het komt dus voor dat ik mijn jarige kind die dag helemaal niet zie. Gelukkig kunnen we elkaar bellen, maar ja, het kussen en knuffelen moet toch echt later… Het was, is en blijft voor mij altijd een ontzettend moeilijke dag!

    Dat de verjaardagen (van de kinderen maar natuurlijk ook die van jezelf) anders worden, is voor ons een feit. Niet meer dezelfde familieleden. Wij hebben (door de moeilijke scheiding) niet of nauwelijks meer contact met de familie van de ander. Maar we hebben ook niet echt meer dezelfde vrienden. Die vonden het lastig, hadden soms het gevoel te moeten kiezen en/of doen dat ook.
    In het begin vond ik dat moeilijk en heb me in bochten gewrongen om oude vriendschappen te behouden, later ging ik zien welke echte vrienden ik heb.

    Toen ik ging scheiden, had ik het ideaalbeeld om de perfecte ouderrelatie te hebben. Alles moest kunnen, alles moest fijn en vriendschappelijk zijn. Daar doe ik mijn best voor. Bv samen cadeaus kopen, overleggen, flexibel en vooral duidelijk voor de kinderen. De praktijk ziet er anders uit. Sommige dingen die we hadden bedacht werken niet. Belangrijk voor mij is dat de kinderen het prettig hebben bij allebei hun ouders. Je verjaardag 2 keer vieren is voor hen geweldig, zij zien vooral de dubbele cadeaus ;-) Zelf vond ik dat vroeger ook leuk en prima! Wat ik merk is dat de kinderen wel de volwassen spanningen oppakken/overnemen. Dus als je dat nu zou kunnen minderen, dat zou toch super voor ze zijn?

    Mijn tip zou zijn:
    Blijf relaxed, luister en kijk naar je kind,
    blijf in contact met de ander en blijf dicht bij jezelf!

    Hartelijke groet, Claudia de Kroon
    PS. Kijk in dit kader eens op http://www.dekruising.nl

Leave a Reply